می آیی

برای هر زخمی

ستاره ای

برای هر دستی

قلمی

برای هر بیابانی

سینه ای دریا

برای هر اندوهی

ترانه ای ،

ترانه ای بسا

و که زمزمه ی آواز آرزویی

آرزویی!

من که نمی دانم

تو شاعر باش.

نه تو اندکی!

کوچک

آرزوی شمایان است

بر این سیارهی مریض

که ارتفاع تو قع هر انسانی

تا گلوگاه گفتنش بیش نیست،

گفتن ، به چه بهایی

که جز به بویی نان و نفس

آغشته اش نخواهی یافت

می آیند و می روند

می روند و می آیند

 مگر نه....لیالی ها....؟

برایم ترانه بخوان